Hey!
Thailand, land van de glimlach, van de heerlijk geurende potjes,  land van azuurblauwe kusten maar ook het land waar we terug in aanraking kwamen met het massatoerisme. De twee weken met de Slyps/Gentse vrienden sleurden ons mee in de mallemolen van het backpackersbestaan.
 In Thailand hoef je je hotel niet uit om het vervolg van de trip geregeld te krijgen.  Je bestelt alles aan de receptie, je krijgt een sticker op je kiekeborst geplakt en wordt vervolgens van de tuktuk op de bus, op de boot en vervolgens op de longtail gesmeten.
Maar goed, zo deden we toch vrij vlot vier bestemmingen aan in twee weken: Phuket, Koh Lanta, Koh Pha Ngan en Ao Nang. In Ao Nang besloten we met z’n vieren om aan ons samenzijn nog een actief einde te breien en het duikharnas aan te trekken. Hoewel hij op theoretisch vlak outstanding was slaagde de voorzitter er niet in om onder water te ademen, hij staat voor altijd geboekstaafd als de “theoretische duiker”. De “zoeten”  verloren we bijna (letterlijk) na de eerste dag op de oceaan, waarna hij er voor zichzelf een streep onder trok . En zo waren het de fietsers die na een redelijk ingewikkeld duikexamen effectief ook duikers werden! 
Na twee weken vertier gingen we weer de fiets op. Nog 500 km restten er ons tot Maleisië, met  slechts 5 resterende dagen op ons Thais visum. Maar eigenlijk wilden we een stap verder gaan in ons duikavontuur en onderzoek wees uit dat Maleisië, toch aan de westkust, verre van ideaal was. Koh Lipe, het meest zuidelijke eiland van Thailand zou dat wel zijn. Dus waagden we ons aan een  visa-run: Je wipt twee minuten Maleisië binnen om dan opnieuw 15 dagen in Thailand te kunnen blijven.
En zo waren we dus klaar voor een kleine week Koh Lipe!!  Zalig eiland, al moet het de vorige jaren nog beter geweest zijn. Toch lieten we de recent geopende burgershack, english pie shop en de croissanterie niet aan ons voorbij gaan. Tussen al dat lekkers door behaalden we ons tweede duikbrevet.
We zijn nu terug op het vasteland na 10 dagen op ons luilekker eiland, en ons visum verstrijkt opnieuw morgen vrijdag. Normaal waren we al in Maleisië maar de gewoonlijke auteur van deze blog is bedlegerig met een vuile denguekoorts. Maar alles komt altijd allemaal goed en met een beetje geluk wordt hij morgen uit het ziekenhuis ontslagen. We nemen dan nog de nodige rust en bussen of treinen tegen 31 januari richting Kuala lumpur! Vlucht naar Nieuw-Zeeland op 1 februari!
Cheers!
PS. Proficiat aan alle nieuwgeborenen. 2012 is goed ingezet: Welkom: Mats, Maud en Juliette!