Hallo thuisfront,

Reizen in vreemde landen houdt eerst en vooral in: ter plaatse geraken. In ons geval dus een dikke twee dagen stijve ledematen opdoen in vliegtuigen, treinen,  ongemakkelijk liggende luchthavenstoeltjes en bussen. Bezwaard met een kleine 80 kilo bagage is het ook niet vanzelfsprekend om flexibel rond te hossen. Maar goed, we zijn blij te kunnen melden dat we gearriveerd zijn op de Tibetaanse hoogvlakte van Shangri-La!

De meeste problemen met onze fietsen hebben we nog gehad bij de seute van de KLM-balie. Ze wilde ons het dubbele aftroggelen van wat we voorzien hadden omdat de fietsen zwaarder waren dan de toegelaten 21kg (fiets Celien 21,01kg!! en de mijne een dikke 23) Dozen terug open dus. Zadel, pedalen en drinkepullen oversassen naar de grote bagage en bubbeltjesplastiek halveren. Gespaard: 160 euroots! Tsjakkaa!

Over de vlucht zelf geen klachten echter. Integendeel. Goeien boef en geen stewards. Meer moet dat niet zijn! De fietsen en onze zakken worden zonder problemen uitgerocheld op de luchthaven van Chengdu.

7 lange uren van zweten, dommelen en spuugslechte Kentucky Fried Chicken later lopen we achter een vriendelijk chineeske dat met reuze fietsdozen medechinezen van de sokken aan ’t rijden is op de overvolle luchthaven. Na een vlotte incheckbeurt laten we de dozen aan haar goede zorgen over. Het was hoogstwaarschijnlijk haar fout niet dat bij aankomst in Lijiang mijn snelspanner door de kartonnen doos priemde. Geen erg, gelukkig!

Wat volgde: gekibbel met een buschauffeur die ons weigerde mee te nemen met onzen ballast en een taxirit die nu al geboekstaafd staat als ‘(hopelijk) ons grootste broekschijt moment van de hele reis’. Vlotte kerels die chinese taxichaffeurs. Fietskes op ‘t dak van de taxi: NO PLOBLEM! Enkel een half verstorven rekkertje om ze vast te houden op het veel te kleine rek: NO PLOBLEM SIL! Of dat ze alsjeblieft zeer traagskes willen rijden? Duim in de lucht... en gaze geven maar! Op de achterbank kregen er terstond twee ‘den dunnen’. We zagen de reis al in het water vallen wegens twee vermorzelde fietsen.

Zover kwam het gelukkig niet en na een paar telefoontjes wisten ze zelfs het, via internet geboekte, hotelletje te lokaliseren in een groezelige achterbuurt van Lijiang. Wegens het feest van 60 jaar Chinese volksrepubliek was het volzet en wij kregen een kamertje dat normaal niet verhuurd werd. Het vocht droop er van de muur en het bed deed onze gentbrugse twijfelaar gigantisch lijken. Het muskietennet werd opgehangen, maar zoals ‘s nacht zou blijken, hield dit de ‘pissebedden’ die in dit kamertje huisden niet tegen.

Voor het slapengaan besloten we, ondanks onze dodelijke vermoeidheid, toch nog even de feeëriek verlichte oude stad te bezoeken. Voor het eerst was het genieten geblazen! Bij een chinees biertje en een wonton - noedel soepeke droomden we van de prachtige momenten die ons te wachten staan ....

Diepe genotszucht! 

Jeroen en Celien