Hola,

De voorbije dagen kregen we weer een royale portie vreemde snuiters over ons heen. Met stip op 1: de papa van de Duitse fietsers die ons gezelschap hielden in San Diego de Los Baños, de eerste stop na Havana. De man had nog een laatste keer heel zijn gezin, schoondochter inclusief, verplicht om mee te gaan fietsen. In al zijn enthousiasme had hij voor de hele bende badges laten maken met hierop de tekst “Tour de Cuba”. We kregen er direct ook twee opgespeld. Het gezin zelf was er duidelijk minder gelukkig mee. Ze waren hun badges ‘vergeten’ en schaamden zich enorm voor hun gezinshoofd die nu, flapperend met zijn armen, door de tuin liep te rennen als was hij een grote vogel. Arme man...

Van San Diego fietsten we naar Viñales. Een korte, maar loodzware rit. De weg die ons door de bergen leidde was in superslechte staat, waardoor we moeilijk een ritme konden vinden tijdens het klimmen. Door het trage tempo hadden we wel het geluk om een tarantula te spotten langs de weg. Maf beest!

Voor het laatste stuk van de rit hadden we de keuze tussen nog meer bergen, of een weg die niet op onze kaart stond en ons tot 3 maal werd afgeraden door de plaatselijke bevolking. Door de regen zou ze in een veel te slechte staat zijn... Toch leek ons dit de aantrekkelijkste optie. We konden het maar proberen.

Het probleem met ‘proberen’ is echter dat, hoe verder je vordert, hoe lastiger het terugkeren is. Na enkele knie-diepe plassen te hebben doorwaad belandden we in enkel-diepe rode modder. Tot overmaat van ramp moesten we na 10 km nog eens een verscheurende keuze maken op een onaangekondigd kruispunt. Ik vervloekte mezelf dat ik mijn ‘tripstick’ thuis had laten liggen en besliste natuurlijk verkeerd. Nog meer modder was ons deel en het ritje van 40 km werd er eentje van 55km. We deden er een kleine 5 uur over...       

Van Viñales waagden we ons aan een busrit richting paradijselijk ‘Playa Levisa’. Het duiken was ons wel bevallen en rond dit eiland liggen koralen die tot de mooiste van Cuba behoren. 26 CUC per persoon had het reisbureau ons voorgespiegeld. Eens aangekomen bleek dat de sloerie van het reisbureau ons wel een bewijs hiervan had moeten meegeven. Nu werd de prijs verdubbeld en dat konden we niet betalen. Toen we er niet uitraakten met praten alleen, plofte Celien zich in de zetel en trok aan de noodrem. Bleiten!

In your face, suckers!

Aan zoveel emotionele agressie hadden ze zich duidelijk niet verwacht! De harten veranderden prompt in weke koekebroden en er werd contact opgenomen met het reisbureau. Alles in orde, we konden gaan duiken.

Probleem was wel dat we ons niet echt populair hadden gemaakt bij de duikinstructeur. Als Celien dan nog eens een thermisch pak vroeg ‘omdat ze bang is van de vissen’, draaiden zijn ogen al helemaal om in zijn kassen. We kropen met een klein hartje op de overvolle boot met snorkelende toeristen.

De wind was ondertussen aangewakkerd en het bootje schommelde vervaarlijk toen de instructeur ons “Prepare your stuff!” toeblafte. Wisten wij veel hoe we dat moesten doen, de vorige keer was verdorie alles in ons plaats gedaan. Ik voelde me weer het jongetje van 6 jaar dat, zonder toestemming van de zwembegeleiders, overgestapt was van ‘de kleinen’ naar ‘den diepen’, net op de dag dat er een brevet  gehaald moest worden.

Iedereen keek naar ons muile toen we, al struikelend over onze veel te grote schoenen, de begeleider achterna sprongen, de redelijk ruige zee in. ‘t Was maar 12m diep, waar maakten we ons zorgen over...

Het moet wel gezegd, eens onder water was de stress redelijk rap verdwenen want de onderwaterwereld was echt te gek. Trompetvissen, zeespinnen, kreeften en andere beesterij hielden ons gezelschap. Fascinerend.

Alles ging goed tot Celien plots op de verkeerde knop duwde, hierdoor haar pak opblies, en ze tegen wil en dank tot aan de oppervlakte dreef. Best wel grappig.

Toen we na een uurtje terug bovenkwamen was de zee écht wel ruw en boven ons eiland was er een onweer van jewelste losgebarsten. Nog 5 uur zaten we daar in de regen. Pas toen we aanstalten maakten om te vertrekken brak de zon door de wolken. ‘t Was ter om gedaan.  

Maar goed, vakanties duren per definitie nooit lang genoeg. Het is met deze niet anders. We zijn nu terug in Havana aangekomen en zuigen de laatste Cuba-vibes in ons op. Nog een laatste keer kreeft met bonen opsloeberen bij Nardo’s, mensen kijken op de Malécon (jawadde dadde!) en misschien ook nog een slokje rum achterover slaan... Ah, Cuba is een toppertje!

Sí se puede,

Jeroen en Celien