Hey,

Mankundu had in mijn gedachten het schrikbeeld van een overbevolkte, vuilgrijze en met smog overdekte voorstad van de metropool Calcutta aangenomen. Dit beeld werd doorprikt toen we het rustieke kleine weggetje tussen de palm- en bananenbomen infietsten dat ons wegleidde van de Indische snelweg. Mankundu bleek een doolhof van bakstenen straatjes te zijn die zich een weg slingeren tussen de vele poelen en hierdoor een on-Indische rust uitstralen.
De man die we in Mankundu moesten zien te vinden was Tapas Sur. Hij is de bezieler van het Human Wave project. Human Wave richt, met steun van het belgische IIMK, kleine schooltjes op in de sloppenwijken om mensen die in de grootst denkbare armoe leven een kans geven deze te ontvluchten.

Tapas vinden bleek niet echt een probleem te zijn. De man is hier een echte bekendheid, ze dragen hem op handen. In geen tijd werd hij opgetrommeld, en fietsten we in zijn spoor naar het huis waar we de komende week zouden logeren. Eindelijk rust na de uitputtende dagen waarin we, door Celiens ziekte en de bijhorende hospitaalbezoeken, genoodzaakt waren om, naast de vele fietskilometers, ook enkele keren mee te liften met vrachtwagens.
Het was dan ook een echte shock om plots oog in oog te staan met een straat vol mensen die duidelijk een erehaag vormden. Het spandoek in de verte maakte duidelijk dat die voor ons bestemd was. Normaal gezien heb ik dan de Monty Phyton reflex, zijnde: 'Run Away!', maar hier viel niet aan te ontsnappen. Manden vol bloemblaadjes werden in ons wezen gesmeten en bloemenkransen rond onze nek gehangen. Wat een ontvangst, wat een zottigheid! West-Bengaalse gastvrijheid noemen ze dat hier.

En dat was nog maar het begin. Om wat voeling te krijgen met het werk van Human Wave, bezochten we 's anderendaags een schooltje in het hart van een sloppenwijk. Door het ontbreken van toiletten in de wijk deed de grote poel achter de barakken zowel dienst als toilet als als wasbak. Elektriciteit was er enkele jaren geleden met belgisch geld geïntroduceerd.
Samen met een duitse vrijwilligster liepen we dus die ochtend als een bellenman tussen de sloppen:
'Schooltime! Get ready!'
Het duurde maar even voordat de eerste kleine pagadders ons op hun blote voeten en met aanstekelijk enthousiasme achterna liepen:
'Soel time! Get leddy!'
Uiteindelijk verzamelden zich zo'n 40 kinderen en 1 geit in het primitieve schooltje langs de spoorweg voor de ochtendliederen. Als speciale gast kregen we weer bloemenkransen omgehangen, en kwamen de dappersten onder de klein mannen ons een gedichtje voordragen vooraleer ze naar hun respectievelijke klasje (tis te zeggen, hun plaatsje op de aarden vloer) gingen voor de dagelijkse lessen.

Er wordt hier berewerk geleverd, want aan zo'n klein schooltje gaat een gigantisch proces vooraf. De grond moet verkregen worden, leraren moeten bereid gevonden worden, maar vooral moeten de mensen in de sloppen overtuigd worden om mee te stappen in het project. Elke dag opnieuw, en dat is niet zo evident als het lijkt.
Naast de gewone klassen worden er ook culturele activiteiten georganiseerd. 's Namiddags kregen we een aandoenlijk staaltje dansles van enkele prachtig opgemaakte, maar doodnerveuze en beschaamde meisjes en 's avonds mochten we de trommelles bijwonen. Mensen positieve waarden bijbrengen noemt zoiets. We doen er onze pet voor af! Maar als er dan een oude vrouw Tapas aan de mouw komt trekken met de vraag of er nog geen sponsor is gevonden, zodat haar kleinkind naar school kan gaan, voel je je toch maar klein.

Naast de kleine schooltjes in de sloppenwijken is Human Wave nu de laatste tijd vollop bezig met een volledig engelstalige school uit de grond te stampen voor de middenklasse van Mankundu. Hoofddoel van deze school is inkomsten genereren, zodat ze in de toekomst niet meer volledig afhankelijk zouden zijn van de belgische giften.
Tijdens de oprichting van de school botste Tapas op alle mogelijke smeerlapperij van de Indische maatschappij. Politici moeten steekpenningen toegeschoven worden, of alles wordt op de lange baan geschoven en de politie voert gerechterlijke bevelen niet uit omdat ze nog wat extra smeergeld verwachten. Het is nu zelfs zover gekomen dat Tapas volgende week het heft in eigen handen zal nemen zodat hij opgepakt wordt en dan in de gevangenis in hongerstaking kan gaan om te verkrijgen wat nu al een half jaar zwart op wit op papier staat.
'It's the only way to get things done in India!'

Mother theresa is dead, long live father Tapas!

Nu we een week alle projecten van dichtbij hebben kunnen volgen moeten we besluiten dat elk van de 1600 euro's die we verzamelden met de BBQ en de giften extreem nuttig besteed is. Waarvoor nogmaals, uit naam van alle sloppenkinderen, heel erg bedankt! (hoe melig dat ook klinkt!)

Vele groeten,
Jeroen en Celien

P.S.: Giften voor dit nobel project zijn nog altijd meer dan welkom. Voor 12 euro per maand kan er weer een kind de broodnodige opleiding krijgen.   
Het rekeningnr van IIMK is:
000-0335287-55 (Met vermelding 'Celien en Jeroen')

P.S.: Er staan weer nieuwe videootjes op de site. Het adres van het filmpje moet wel nog steeds in de adresbalk geplakt worden.