Zozo, morgen fietsen we met spijt in het hart de laatste 20km op Laotiaanse bodem. Celiens voorwiel heeft zich de voorbije 2 fietsdagen voortreffelijk gedragen. Eerst 40km naar Champassak, een plattelands dorp met grote geschiedenis maar zonder ziel, en vervolgens 130 km tot Don Det, één van de 4000 eilanden die de Mekong rijk is. Onderweg leerden we een Beo in een zielig kooitje de woorden ‘Veel te kleine kooi!!’. We hopen dat hij er de rest van zijn leven gebruik van maakt om zijn baasje te terroriseren.

Het zogenaamde ‘party-eiland’ Don-Det, waar we per gammele schuit naar toe vaarden, was echt wel een paradijs. Een aardige opkikker na onze mechanische miserie. We hadden er tonnen toeristen verwacht, maar op een aantal tieners na, die het ‘tuben’ niet konden laten, was er bijna geen kat. Het enige party-element dat we op het eiland tegenkwamen bestond uit de jolige tandem Jaap & Alie. Een (hoe raad je het) Nederlands fietskoppel dat er een heidens plezier in schepte om ons sinds Champassak te stalken en ons lastig viel met belgen-moppen waar we geen snars van begrepen, zoals:

 ‘Waarom heeft een Belg nooit kringen op zijn tafel?’
 ‘Omdat hij drinkt uit vierkante glazen...’

Soit, we hielden eigenlijk wel van hun Nederlandse zieltjes en zullen proberen kerstavond met hen te vieren op een tropisch Thaïs eiland.

Onze rustdag op Don Det brachten we zowaar al fietsend door. We fietsten door de prachtige eilanddorpjes, liepen brandwonden op door het veel te hete zand op een verlaten paradijsstrand en werden zowaar een wild-life attractie toen een Tuk-Tuk in olifantenvorm vol Thaïse toeristen ons passeerde en enthousiast over onze armen en benen begonnen te aaien.  

Laos heeft de voorbije maand echt ons hart gestolen. De bevolking is er heerlijk spontaan en loopt over van de vriendelijkheid. Auto’s zijn er schaars, want behalve mini- en gewone bussen kom je weinig of geen verkeer tegen, en bovendien zijn de wegen van uitstekende kwaliteit. Het landschap van Laos is gewoon adembenemend (zeker het noorden) en met zo’n klimaat was de goesting in een BBQ elke dag latent aanwezig.
Kortom: Laos is een wáár fietsparadijs!
Cambodja zal fiks uit de hoek mogen komen om dit te overtreffen. De fietsverhalen die we al over het land gehoord lopen wat uiteen. Van ‘je reinste teringzooi’ tot ‘fantastisch, we willen nog eens!’. We zijn benieuwd...

Vele groeten

Jeroen en Celien