Wat een mengelmoes van emoties weer deze morgen. De derde morgen al van ons bezoek aan Siem Reap en de fameuze tempels van Angkor.
Het plan was alvast snood te noemen. Voor dag en dauw de fiets op om ons te gaan vergapen aan het kleurenspel van zonsopgang. Niet in ‘Angkor Wat’, waar de hele toeristische reutemeteut zich bevindt, maar in de tempels van ‘Bayon’ en ‘Ta Phrom’. Twee parels die we zorgvuldig tot het laatst bewaard hadden.

Bij aankomst was de hemel net begonnen met zijn grote show en ik was meer dan klaar om het schouwspel gretig op de gevoelige, digitale plaat vast te leggen. Statiefke placeren, scherpstellen, sluitertijd vergroten, witbalans instellen. Het was een meesterlijke foto geworden...

Indien mijn batterij het niet vertikt had!

Néééééééé!!!
De angst en het ongeloof was van het zelfde niveau als toen ik als 12-jarige mijn, juist tot in de puntjes afgewerkte, modelbouwvliegtuig van de trap liet donderen. De vloek die er op volgde was niet voor publicatie vatbaar.
Normaal ging die klotebatterij 3 weken mee. Nu was hij na 1 dag alweer luizeplat.

Zo was er wel meer tijd om te genieten van dit magische moment. We slenterden moederziel alleen door de prachtigste tempels ooit door mensenhanden gebouwd. De stilte van de jungle was oorverdovend.
‘Bayon’ ging met de schoonheidsprijs lopen en ‘Ta Phrom’ was het indrukwekkendst. Niet door zijn omvang en afwerking, zoals ‘Angkor Wat’, maar omdat hij er nog quasi bijligt zoals ze hem in de jungle ontdekt hebben (die mannen moeten in hun broek gepiest hebben van contentement!). Veel massieve stenen twijfelen zichtbaar nog tussen vallen of toch nog efkens blijven liggen. Het puin van de reeds ingevallen daken ligt er onaangeroerd bij en op de muren staan er gigantische bomen die met hun wortels de tempel in een eeuwenoude wurggreep houden.
Pfff, je moét het gewoon gezien hebben. Eén ding is wel vereist: ontiegelijk vroeg opstaan! Zoniet is de magie weg. Op onze terugweg naar het hotel zagen we namelijk de eindeloze rij autobussen en ‘tuk-tuk’s’ opstomen richting tempels. Klaar om te gaan kakelen, voor elkaars voeten te lopen en elkaars foto’s te verpesten.
Angkor is eventjes van ons alleen geweest en het was één groot adrenaline shot. We zullen ze koesteren, die twee eenzame uren. Ze waren af!     

Wat een verschil met de eerste dag tempelen. Doordat de tempel (‘Bantaey Srey’) op grote afstand van Siem Reap lag bereikten we hem pas tegen negenen. Veeeeelst te laat. Hele drommen toeristen hadden de tempel reeds overspoeld en als je je dan toch eindelijk weer buiten hebt gewerkt worden je, reeds gespannen, zenuwen nog eens op de proef gesteld door de verkoopkindjes. Met tientallen zijn ze. Ze zetten hun grootste ‘zage’-stemmetje op en proberen zo hun prutsen en boeken te slijten aan den toerist. Toch tragisch om uit kindermond te horen dat ze dit élke dag opnieuw moeten doen. Hun jonge leven bestaat alleen uit dollars, het speelse is er lang vanaf.
Op het einde van de dag hadden we uiteindelijk een kleine 80km op te teller staan  en konden we 5 tempels doorstrepen. 

De volgende ochtend gingen we, zoals zo velen, de zonsopgang bij ‘Angkor Wat’ bekijken. Heel erg mooi en waarschijnlijk de oorzaak van mijn platte batterij ‘s anderendaags. We hadden trouwens het geluk dat net die ochtend de halve marathon van Angkor werd gelopen. Hierdoor was er toch een stuk minder volk in de tempel.
Na het ontbijt fietsten we naar Kampong Phluk, een dorp op stelten temidden het ‘Ton Saple’-meer. Het weggelingske ernaar toe behoorde ongetwijfeld tot de mooiste die we al gehad hebben maar op het einde leek het de duinencross van Koksijde wel. We werden nog eens ouderwets goed afgezet voor de boot naar het dorpje, maar het loonde toch zeker de moeite. We geven het ook met alle plezier 3 sterren!

Voilà, morgen bussen we naar Battambang om wat tijd te winnen en dan fietsen we richting hoofdstad Phnom Penh.
Cambodja begint ons aardig te bevallen...

Vele groeten,
Jeroen en Celien